Alternatywne metody leczenia
Zabiegi medyczne z wykorzystaniem twojej własnej krwi.
Uwaga: Opisane zabiegi mogą być przeprowadzane w różny sposób. Dlatego powinieneś poprosić lekarza o dokładne wyjaśnienie, na czym polega proponowana przez niego metoda leczenia. Upewnij się, czy jest ona zgodna z zasadami biblijnymi i twoim sumieniem.
Śródoperacyjne odzyskiwanie krwi – zobacz – Narzędzia chirurgiczne – Cell Saver®
W czasie zabiegu krew jest odsysana z rany albo jamy ciała, następnie oczyszczana lub filtrowana, po czym powraca do pacjenta. Cały proces może się odbywać w układzie zamkniętym.
Hemodylucja (śródoperacyjna normowolemiczna hemodylucja) zmniejsza utratę krwi.
Rozcieńczanie krwi chorego odpowiednio dobranymi płynami infuzyjnymi. Podczas operacji część krwi pacjenta (1 – 2 j. krwi) zostaje odprowadzona do pojemników. Powstałą hipowolemię (Hipowolemia (łac. hypovolaemia) – stan, w którym w łożysku naczyniowym znajduje się zbyt mała ilość płynu (krwi) do jego objętości, tym samym nie zapewnia wystarczających warunków do funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.) wyrównuje się podając płyny koloidowe lub krystaloidowe (niekrwiopochodne) w celu utrzymania prawidłowej objętości krwi krążącej (normowolemii). Pobrana krew może być przechowywana w temperaturze pokojowej przez max. 6 godzin. Dzięki temu krew, która pozostała w organizmie, ulega rozcieńczeniu, a więc zawiera mniej krwinek czerwonych. Później — w trakcie zabiegu lub po jego zakończeniu, po ustaniu krwawienia lub w chwili, gdy stężenie hemoglobiny staje się zbyt niskie — krew z pojemników wraca do krwiobiegu pacjenta. W rezultacie pacjent krwawiąc w czasie zabiegu traci mniej krwinek czerwonych. Ważne jest, aby po upuście krwi linia przez którą była ona pobrana pozostawała stale wkłuta do żyły. W ten sposób zamknięty system z rezerwuarem pobranej krwi jest traktowany jako kontynuacja układu krwionośnego.
Cell Saver®– urządzenie do śródoperacyjnego odzyskiwania krwi. Wynaczyniona krew zostaje zassana do pojemnika z fizjologicznym roztworem NaCl, płukana 0,9% roztworem NaCl, krwinki są oddzielane od osocza przez wirowanie, przefiltrowana i odprowadzona do ciała pacjenta. Przetacza się koncentrat krwinek. Osocze wraz z czynnikami krzepnięcia są tracone. Proces odbywa się w układzie zamkniętym. Metoda pozwala odzyskać do 60 % utraconej krwi.
Autohemotransfuzja – przetaczanie własnej krwi.
Ponowne przetaczanie własnej krwi chorego do łożyska naczyniowego.
Krew pobiera się różnymi sposobami:
a) gromadzenie i zamrażanie do temperatury – 180 C;
b) gromadzenie w okresie przedoperacyjnym bez zamrażania;
c) pobieranie krwi z pola operacyjnego i jam ciała oraz zwrotne przetaczanie jej do łożyska naczyniowego.
Autohemotransfuzja może być stosowana zarówno w planowanych zabiegach operacyjnych, jak i w nagłych przypadkach. Wyłacza powikłania związane z krwią obcą.
Hipotermia – zmniejsza zapotrzebowanie tlenowe organizmu.
Również zwiększa lepkość krwi. Niweluje ujemne strony osłabienia funkcji transportowych krwi przy znacznym obniżeniu hematokrytu. Obecnie oziębianie ciała (nawet do 27°C) zastąpiono wyziębianiem krwi. W hipotermi głębokiej oziębianie następuje do 25 – 20°C.
Zastosowanie głównie w kardiochirurgii dziecięcej.
Płucoserce – podtrzymuje krążenie.
Krew zostaje skierowana do specjalnej pompy, gdzie jest utleniana, po czym płynie z powrotem do układu krwionośnego pacjenta.
Dializa pozaustrojowa (hemodializa) (Dializa (gr. diálysis = „rozpuszczanie”, „rozdzielanie”) – metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej)zastępuje czynność nerek. Krew przepływa przez aparaturę, w której jest filtrowana i oczyszczana, a następnie powraca do pacjenta.
„Łata” zewnątrzoponowa – hamuje wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego.
Niewielką ilość własnej krwi pacjenta wstrzykuje się do przestrzeni zewnątrzoponowej (między błonami osłaniającymi rdzeń kręgowy). Taka „łata” służy do zasklepienia miejsca wcześniejszego nakłucia, przez które wycieka płyn mózgowo-rdzeniowy.
Plazmafereza (Plazmafereza – metoda oczyszczania osocza krwi z dużych cząstek, takich jak kompleksy immunologiczne. Krew przechodzi przez filtr usuwający cząstki o masie do 2 MDa. W miejsce usuniętego przesączu do krwi dodaje się albuminy zawieszone w roztworze o składzie jonowym i ciśnieniu osmotycznym identycznym z prawidłowym osoczem) stosowana w celach leczniczych. Krew pacjenta odwirowuje się w celu usunięcia osocza, uzupełnia płynem zastępującym osocze i wprowadza z powrotem do układu krwionośnego. Jednakże niektórzy lekarze mogą chcieć użyć osocza wydzielonego z krwi innego człowieka. W takim wypadku metoda ta byłaby dla chrześcijanina nie do przyjęcia.
Znakowanie składników krwi – stosowana w celach diagnostycznych oraz leczniczych.
Pobraną krew pacjenta łączy się z odpowiednim preparatem, a następnie wprowadza z powrotem do krwiobiegu. Czas pozostawania krwi poza organizmem może być różny.
Żel płytkowy — autologiczny (czyli otrzymywany z twojej własnej krwi) zasklepia rany, zmniejsza krwawienie. Od pacjenta pobiera się nieco krwi, z której uzyskuje się preparat bogaty w krwinki płytkowe i białe. Żel stosowany jest na rany, w tym również operacyjne.
Uwaga: W skład niektórych takich preparatów wchodzi czynnik krzepnięcia wyizolowany z krwi bydlęcej.
Płyny
Płyn Ringera, dekstran, skrobia hydroksyetylowana (HES) oraz inne płyny podawane dożylnie służą zwiększaniu objętości krwi i zapobiegają wstrząsowi hipowolemicznemu. Obecnie prowadzi się badania nad płynami, które mogą przenosić tlen.
Dekstran – koloid zwiększający objętość osocza. Składa się głównie z wody destylowanej i cukru.
HES – jw. Składa się głównie z wody destylowanej i hydroksyetylowanej skrobi.
Pentastarch – jw.
Żelatyna – koloid białkowy do zwiększenia objętości osocza.
Roztwór soli fizjologicznej – krystaloid o takim samym pH i stężeniu soli (chlorku sodu) jak osocze. Należy do najczęściej stosowanych płynów dożylnych.
Płyn Ringera – krystaloid przypominający surowicę krwi pod względem składu elektrolitowego, używany jako środek zwiększający objętość przy dużej utracie krwi.
Oxygent – eksperymentalny roztwór perfluorowęglowodorów. Ma zdolność przenoszenia tlenu.
Leki
Białka otrzymywane metodami inżynierii genetycznej mogą stymulować wytwarzanie krwinek czerwonych (erytropoetyna rekombinowana), płytek krwi (interleukina-11) oraz krwinek białych (GM-CSF, G-CSF). Inne leki w dużej mierze zmniejszają utratę krwi podczas operacji (aprotynina – inhibitor proteaz i kalikreiny oraz inne leki antyfibrynolityczne) albo pomagają zahamować ostry krwotok (desmopresyna).
Aprotynina spowalnia rozpad skrzepów i w ten sposób zmniejsza ilość krwi traconej w czasie zabiegu chirurgicznego.
Biologiczne środki hemostatyczne
Kolagen oraz opatrunki celulozowe stosuje się bezpośrednio, by zatamować krwawienie. Kleje mogą zatamować krwawienie z ran kłutych, a także z większych obszarów uszkodzonej tkanki. Nakłada się je na rany, bądź klei pokaleczone narządy wewnętrzne.
Klej fibrynowy – klej biologiczny sporządzony z kilku czynników krzepnięcia, występujący w krwi ludzkiej.
Kleje chirurgiczne – syntetyczne lub na bazie białek będących czynnikami krzepnięcia.
Kleje tkankowe – zamiast szwów w celu łączenia lub naprawy tkanek.
Narzędzia chirurgiczne
Niektóre narzędzia jednocześnie przecinają i sklejają naczynia krwionośne. Inne mogą zatamować krwawienie z dużego obszaru uszkodzonej tkanki. Laparoskopy oraz minimalnie inwazyjne narzędzia pozwalają na przeprowadzenie operacji bez utraty krwi związanej z większymi cięciami.
Laparoskop – urządzenie wykorzystujące światłowód, wprowadzane przez nacięcie w ścianie brzucha umożliwia oglądanie wnętrza jamy brzusznej a także przeprowadzanie niektórych zabiegów chirurgicznych, jak usunięcie pęcherzyka żółciowego.
Laser – urządzenie do przyżegania krwawiącej tkanki. Wykorzystuje światło o wysokiej energii.
Mikrofalowy nóż koagulacyjny – urządzenie do przyżegania na większym obszarze tkanek – głównie w chirurgii bardzo unaczynionych narządów jak wątroba czy śledziona.
Nóż gamma – wykorzystuje promieniowanie o wysokiej energii do nieinwazyjnego niszczenia nowotworów i zmian naczyniowych – np. tętniaków, w obrębie mózgu.
Skalpel hemostatyczny – przyrząd z elektrycznie podgrzewanym ostrzem, które od razu przyżega przecinane tkanki.
Koagulator argonowy– elektrokoagulator, za pomocą którego wytwarza się w tkance wysoką temperaturę wiązką zjonizowanego argonu, powodującą koagulację. Lepiej opanowuje krwawienie z małych naczyń tętnicznych. Stosowany w operacjach narządów łatwo krwawiących, jak wątroba lub śledziona.
Techniki chirurgiczne
Dokładne planowanie przedoperacyjne, obejmujące konsultacje ze specjalistami, pomaga zespołowi chirurgów uniknąć komplikacji. Decydujące znaczenie ma szybkie zatrzymanie krwawienia. Opóźnienia trwające dłużej niż 24 godziny znacznie zwiększają prawdopodobieństwo śmierci pacjenta. Podzielenie większych operacji na kilka etapów zmniejsza całkowitą utratę krwi.